ในขณะที่ผมกำลังตื่นเต้นที่ได้เจอ Idol ในการแต่งเพลงของผม ที่เคยแต่อ่านชื่ออยู่ในปกเทปอยู่แทบจะครบทุกคน กำลังล่องลอยราวกับฝันไป กับ วันที่ดีที่สุดในชีวิต  วันหนึ่ง..อยู่นั้น ก็มีมือซาตานน้อยๆมากระตุกให้ผมร่วงหล่นจากสวรรค์

          เสียงโทรศัพท์ดังกริ๊งงง...มือที่อยู่ใกล้เครื่องรับโทรศัพท์ที่สุด คือมือของ..อากู๋  อากู๋คว้าสายขึ้นมารับ เพราะนึกว่าเลขานุการโทรมาตาม เพราะมีเรื่องสำคัญด่วนอะไร แต่ปรากฏว่า เป็นเสียงเล็กๆของผู้หญิงคนหนึ่ง ชื่อ "กิ่ง"..กิ่งเป็นหนึ่งในนักเรียนของพี่ดี้ เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกับผม ไม่ได้รับคัดเลือกเข้ามาแต่งเพลง แต่ก็ได้ทำงานเป็นพนักงานใหม่อยู่กับฝ่ายคอนเสิร์ตของแกรมมี่  กิ่งจะรู้ได้ไงก็ไม่ทราบ ว่าผมกำลังเข้าไปในประชุมในห้องนั้น อาจจะอยากโทรมาแสดงความยินดีตามประสาเพื่อนก็ได้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงนั้น มันทำเอาผม ไปไม่เป็น ทำหน้าไม่ถูก ยกมือไหว้ขอโทษพี่บูลย์ และพูดอะไรเบาๆสั้นๆราวกับเสียงแมวครางกับกิ่ง ว่ากำลังประชุมกับผู้ใหญ่อยู่ กิ่งรับทราบ แล้วสายนั้นก็วางไป การประชุมวันนั้น จบแล้วก็แยกย้ายกันไป ผมก็กลับบ้านนอนฝันดี สุดแสนจะภูมิใจที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งของทีมแต่งเพลงทีมนี้

          เข้าออฟฟิศครั้งต่อมา พอพี่นิ่มเห็นหน้าผม ก็เรียกผมเข้าไปที่โต๊ะแล้วตำหนิผมในเรื่องนี้ ผมยอมรับว่าใจเสียไปเลย เสียไปในอากาศ เพราะดูเหมือนจะเป็นการเริ่มต้นที่ไม่ดีเอาซะเลย ผมเชื่อว่าคนฟังเพลงส่วนใหญ่ในประเทศนี้ ถ้าจะรู้จักพี่นิ่ม ก็คือรู้จักว่า สีฟ้า แต่งเพลงอะไรบ้าง แต่นอกจากนามปากกา "สีฟ้า" แล้ว พี่ดี้ยังเรียกพี่นิ่มว่า "นิ่ม ระเบิดขวด" ผมไม่รู้ว่าพี่ดี้จำประสบการณ์อะไรเกี่ยวกับสิ่งที่พี่นิ่มเคยทำมา แต่ฉายา นิ่ม ระเบิดขวด คาดว่าคงไม่ได้มาแบบไม่มีเหตุผล แล้ววันนั้น ผมก็โดนสะเก็ดระเบิดไปอย่างเป็นทางการ

          คงด้วยคุณสมบัตินี้ ทำให้พี่นิ่มเปรียบเสมือนพี่สาว พี่ใหญ่สำหรับทุกคนในบรรดาน้องๆที่เข้ามาใหม่ ทำหน้าที่เป็นผู้คุมกฏไปโดยปริยาย หนึ่งในสิ่งที่พี่นิ่มเป็นคนจับพวกนักแต่งเพลงใส่กระด้ง คือ การเก็บค่าปรับเงินสำหรับคนที่มาสาย ความจริงทีมแต่งเนื้อเพลงนัดเข้ามาอัพเดทและ ทำงานกันแค่อาทิตย์ละสองวัน คือวันจันทร์กับวันพฤหัส  และเวลาที่นัดประชุมทีมคือ 13.00 น.  แต่ก็ยังมีน้องที่ดื้อๆโอ้เอ้ เข้าออฟฟิศบ่ายแก่ๆตลอด ขาประจำสองคนนั้นคือผมกับแว่น จักราวุธ ปรับชั่วโมงละ 500 บางเดือนผมกับแว่นจ่ายเข้ากองกลาง (สำหรับสันทนาการในกลุ่มของพวกเราเอง) กันคนละ 3,000 บาท แต่ผมกับแว่น ก็ไม่เคยสำนึก เพราะไม่คิดว่าจะโดนไล่ออก ถ้าไล่ออก พี่ดี้ พี่นิ่ม ก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าจะไล่ออกไปไหน!

          นึกๆดูก็เห็นใจพี่นิ่ม เพราะจะเป็นผมหรือแว่นจำไม่ได้ ไม่แน่ใจ ต่อรองว่าขอจ่ายราคาเหมาเป็นรายเดือนแบบแพ็คเกจ AIS ได้ไหม? คิดแล้วก็น่าละอายใจอยู่ไม่น้อย พี่นิ่มเองเป็นผู้ใหญ่ เป็นนักแต่งเพลงดังขนาดนี้ ไม่เคยมาสายแม้แต่ครั้งเดียว แต่ผมกับแว่นนี่บ่ายสองตลอด..ขาประจำ แต่คงไม่เป็นไรหรอก ผมมีรอยยิ้มเป็นอาวุธ! ส่วนแว่น น่าจะมีจักร..เป็นอาวุธ หรือมีอะไรก็ไม่รู้ ก็ยังทำงานกับพี่ดี้ พี่นิ่ม มาจนถึงเวลาอันควรสำหรับทุกๆคน