คนที่เป็นต้นคิดชักชวน และทำให้ผมรู้จักเกาะสิมิลันเป็นคนแรก เป็นนักแต่งเพลงดังที่ใครๆในประเทศนี้ก็รู้จัก คือ พี่นิ่ม สีฟ้า นั่นเอง ผมอยากจะเล่าถึงการมาสิมิลันครั้งแรกมากเป็นพิเศษ เพราะมีสิ่งที่ผมสามารถที่จะเป็น ผู้ยืนยันที่ยังมีชีวิตอยู่ได้ รวมทั้งทุกคนที่มีโอกาสไปสิมิลันครั้งแรกพร้อมผมในเดือน มีนาคม 2534 นอกจากพี่นิ่ม แล้ว ก็คือ แว่น จักราวุธ แสวงผล, ธเนศ วรากุลนุเคราห์, แอม เสาวลักษณ์, พี่ดี้ นิติพงษ์
          
          เพราะในปี  2534 บริเวณหน้าหาดเกาะ 4 วันนั้น  ยังมี ปะการังน้ำตื้น เป็นแนวยาวเหยียดทั้งหาด เป็นแนวปะการังที่แค่ใส่หน้ากาก Snorkel ว่ายน้ำออกไปแค่สักสิบเมตร ก็สามารถที่จะชมความงามใต้ท้องทะเลได้แล้ว  มันเป็นแนวปะการังเขากวางและปะการังกุหลาบขนาดใหญ่ มีทั้งปลานกแก้ว ปลาการ์ตูน ดอกไม้ทะเล ฯลฯ ผมบอกได้เลยว่า เต็มหน้าหาด เป็นสวรรค์ของคนที่ชอบ Snorkel แบบไม่ต้องไปหาจุดชมที่ไซ้ท์อื่นเลย ด้านหลังเกาะสี่เอง วันนั้นก็มีปะการังอยู่นิดหน่อย คงเพราะคลื่นค่อนข้างแรง ไม่เอื้อให้ปะการังเติบโตเท่าด้านหน้าหาด และไม่สวยเท่าด้านหน้าหาด

           เมื่อผ่านมาจนถึงวันนี้ มันอาจจะเป็นแค่คำบอกเล่า ที่เป็นเรื่องสำคัญสำหรับประวัติศาสตร์ของเกาะสิมิลัน ว่ามันเคยมีอยู่จริง เพราะทุกวันนี้แนวปะการังหน้าหาดที่ผมบอก อยู่ในสภาพที่ "ไม่เหลืออะไรเลย" คิดไปว่าแม้แต่กระทั่งอธิบดีกรมป่าไม้ หรือแม้แต่หัวหน้ากองอุทยานแห่งชาติสิมิลันคนปัจจุบัน ก็คงไม่เคยได้เห็นสิ่งที่ผมเคยเห็นที่นี่  

          การตายของปะการังเกิดขึ้นในช่วงปี 2540 - 2541 ด้วยปรากฏการณ์ "เอลนีโญ่" ที่ทุกวันนี้เรารู้จักกันดี  ความจริงมันไม่ได้เกิดขึ้นครั้งแรก แต่ครั้งปี 2540 เรียกขานกันว่าเป็นเอลนิโญ่แห่งศตวรรษ และตกเป็นจำเลยแบบไม่มีข้อแก้ตัว เมื่อมันทำให้ปะการังที่สิมิลันเกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "ฟอกขาว" คือเปลี่ยนเป็นสีขาวซีดจางลง ซึ่งมีสาเหตุมาจากภาวะเครียด เมื่ออุณหภูมิน้ำทะเลสูงผิดปกติ (เกิน 30.5–31 องศาเซลเซียส) และสุดท้ายปะการังทั้งหมดที่หน้าหาดสิมิลันก็ตายลงในเอลนีโญ่รอบนี้
         
          เมื่อผมกลับมาเยือนที่นี่กับทริปดำน้ำลึก Scuba ในปีแรกหลังเกิดเอลนีโญ่  ผมลองเอาหน้ากาก Snorkel ลงไปดำดูที่หน้าหาด ก็ได้เห็นภาพที่ชวนให้เศร้าใจ คือตอนที่มันพังราบไปในปีแรก  มันจะยังเห็นเป็นเศษซากสีดำๆกองเต็มแนวเดิมไปหมด และมีหอยเม่นกระจายอยู่เป็นหย่อมๆ ที่คงก่อกำเนิดมาเพื่อกินเศษซากปะกางรังเหล่านี้ตามระบบนิเวศน์  จนกระทั่งวันหนึ่งสิ่งเหล่านี้ก็หายไปหมด ราวกับว่ามันไม่เคยมีแนวปะการังกุหลาบและปะการังเขากวางเป็นแนวกว้างขนาดใหญ่อยู่ตรงนี้มาก่อน

          ผมแอบคิดอยู่ว่าปรากฏการณ์เหล่านี้ มนุษย์อาจมีส่วนช่วยเร่งปฏิกิริยามันก็จริง แต่นึกถึงความเป็นจริงแท้แล้ว ผมคิดว่าต่อให้ไม่มีมนุษย์อยู่ในโลกนี้เลยสักคนเดียว ธรรมชาติมันก็ดำเนินความเป็นไปตามกฏของสรรพสิ่งอยู่ดี  นึกถึงความจริงที่ว่ามันเป็นไปไม่ได้หรอกที่แนวปะการังนี้ เมื่อเริ่มก่อกำเนิดมาเมื่อหลายร้อยหรือพันปีก่อน จะอยู่แบบเดิมไปชั่วกัลปาวสาน แต่ตามประสาคนรักธรรมชาติอะนะ  เมื่อเห็นสิ่งที่ธรรมชาติสร้างสรรค์ไว้สวยงามขนาดนี้ หายวับไปกับตา ก็อดที่จะเศร้าใจไม่ได้ ใช่..มันเกิดขึ้นในรุ่นเรา...

         ไหนๆก็เล่าแล้ว อยากจะเล่าย้อนกลับไปในความทรงจำแนวขำๆส่วนตัวว่า...การมาถึงที่นี่ทริปแรกในปี 2534 มีเหตุการณ์หนึ่งที่ทำให้ผมเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไม่ปกติอยู่นิดหน่อย  คือตั้งแต่วันแรกที่ลงไปดำ Snorkel  ผมเห็นปลากระเบนยักษ์ตัวหนึ่ง [Manta Ray] หางขาด มานอนเกยอยู่บนแนวหาดทรายในน้ำลึกสักสามสี่เมตร ผมว่ายวนดูอยู่เหนือตัวมัน พร้อมกับเห็นลูกตาที่ใหญ่ขนาดเท่ากำปั้น มองดูผม แบบเธอจ้องมองฉัน ฉันก็จ้องมองเธอ  ผมดูอยู่ประมาณเกือบสิบนาที แล้วว่ายไปดูปะการังจุดอื่นๆอีกนาน  แต่ก่อนจะกลับขึ้นไปบนหาด ผมก็ว่ายวนกลับมาดูเจ้ากระเบนอีกรอบ มันก็ยังอยู่ที่เดิม และเรา (ผมกับปลากระเบน) ก็ยังสบตากันเหมือนเดิม

          วันต่อมา ตอนสายๆ ขณะที่ผมนั่งเล่นเอาขาคลุกทรายเย็นๆเช่นหมายิ้มตัวหนึ่งอยู่บนชายหาด ก็ได้ยินเสียงพี่นิ่ม สีฟ้า ตะโกนมาแต่ไกล เรียกผมให้ลงไปดูเจ้าแมนต้าเรย์ตัวนั้น ผมเลยบอกพี่นิ่มไปว่า ผมเห็นตั้งแต่เมื่อวานแล้วครับ  พี่นิ่มก็ตอบกลับมาว่า "อ้าว แล้วทำไมไม่บอก" ผมหัวเราะ ไม่ได้อธิบายอะไรกับพี่นิ่ม  แต่ในใจคิดไว้ว่ามันคงมีเหตุผลส่วนตัวอยู่สองอย่างที่ทำให้ผมเห็นแล้วเงียบ ไม่บอกใครเลย หนึ่งเพราะผมประเมินไม่ถูกว่ามันควรจะเป็นสิ่งที่น่าตื่นเต้นจนต้องไปบอกใครๆหรือเปล่า? ส่วนข้อสอง อันนี้สำคัญที่สุด! คือผมแอบหวังว่าจะไม่มีใครเห็นมัน เพราะตอนที่ผมกับเจ้ากระเบนสบตากัน ดูมันกลัวๆ คิดแบบใจเขาใจเรา ถ้าสมมติว่าผมโชคร้าย...หางขาด ก็ไม่อยากให้ใครมามุงดูผมเหมือนกัน  และแอบหวังซ้ำไปอีกว่ามันอาจจะรอดก็ได้  พรุ่งนี้มันอาจไม่อยู่ตรงนี้แล้วก็ได้  และสุดท้าย เมื่อคณะผมกลับไปแล้ว ผมก็ไม่รู้จริงๆว่าเจ้ากระเบนยักษ์ตัวนี้ มันจะเป็นตายร้ายดีเช่นไร จะมีเจ้าหน้าที่อุทยาน พามันออกไปปล่อยในน้ำลึก หรือมันจะนอนตายอยู่ตรงนั้น จนเจ้าหน้าที่อุทยานต้องมาเก็บซากมันไปทิ้ง หรืออาจเป็นแบบอื่นๆที่ผมไม่อาจรับรู้

          ในสิมิลันทริปแรกนี้ ยังมีวีรกรรมน้อยๆ ที่ผมทำไว้กับพี่เอก ธเนศ และแอม เสาวลักษณ์ ขออนุญาตไม่เล่าในเพจนี้ เพราะได้เล่าไว้ในหนังสือ "เราจะนอนมองฟ้าด้วยกันอีกครั้ง" แล้ว ใครอยากอ่านกดเข้าไปดูรายละเอียดหนังสือได้ตามลิ้งค์ชื่อหนังสือเลยครับ ขอแอบขายของนิสนุง..